AGO - WONKYU

AGO

ผมไม่รู้หรอกว่าความรักที่แท้จริงเป็นยังไง...ตอนนั้นผมยังเด็กมากและเขาเองก็ไม่ได้โตไปกว่าผมเลยสักนิด เราเพียงแค่คบกันโดยไม่สนปัญหาที่จะตามมา ผมไม่สนว่าจะถูกมองยังไงเวลามีหนุ่มที่อายุมากกว่าขับรถคันหรูมารับถึงหน้าโรงเรียน เพราะตอนนั้นผมคิดแค่ว่าเรารักกันก็พอแล้ว จะไปสนใจทำไมว่าคนจะมองยังไง...

แต่ผม...คิดผิด...

            ‘พี่จะไปเรียนต่อที่อเมริกาจริงเหรอ?’ กลั้นใจถามออกไปเสียงสั่น ผมแค่อยากมั่นใจว่าเรื่องที่ผมได้ยินมาจากแม่พี่ซีวอนมันเรื่องจริงหรือเปล่า

            ‘นายไปได้ยินมาจากไหน?’

            ‘ผมถามว่าจริงหรือเปล่า พี่ตอบแค่ใช่หรือไม่ใช่ก็พอ’ ผมกัดฟันถามย้ำ พยายามกลั้นเสียงให้สั่นน้อยที่สุดและพยายามกลั้นไม่ให้น้ำที่เอ่ออยู่ตรงขอบตาไหลลงมา

            ‘มันไม่ใช่...’

            ‘ถ้าแม่พี่ไม่บอกผมก็คงไม่รู้’

          ‘หมายความว่าไง? แม่พี่มาหานายเหรอ? ให้ตายสิ!’

           

            ผมรู้ดีว่าครอบครัวเขาไม่ชอบผมและพยายามกีดกันเราออกจากกัน ผมเป็นแค่เด็กธรรมดาที่ฐานะทางบ้านพอมีกินมีใช้ พ่อผมเป็นครูส่วนแม่เป็นพยาบาล ในขณะที่ครอบครัวเขาร่ำรวยมหาศาล พ่อพี่ซีวอนเป็นเจ้าของบริษัท ชเว กรุ๊ป บริษัทก่อตั้งห้างที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลี ส่วนแม่เป็นเจ้าของธุรกิจเครื่องเพชรขนาดใหญ่ ครอบครัวที่มีพร้อมทุกอย่างแบบนั้นไม่แปลกที่พวกเขาจะไม่ชอบเด็กแบบผม แถมอายุเราสองคนยังต่างกันอีกด้วย แต่นั่นคงไม่ใช่เหตุผลที่ใหญ่โตอะไรมากมายนักถ้าเทียบกับคำพูดที่แม่พี่เขาพูดกับผมในวันนั้น

           

          ‘เธอสองคนรักกันฉันไม่ว่าหรอกนะ แต่เธอเคยคิดถึงอนาคตบ้างไหม? ซีวอนจะรู้สึกยังไงถ้าต้องอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายในฐานะประธานใหญ่ของบริษัท’

            ‘ผมเคยคุยเรื่องนี้กับพี่ซีวอนละ...’ เราสองคนเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว ตอนที่ผมเริ่มเห็นปัญหาต่างๆที่จะต้องตามมาผมก็เคยถามเขาอยู่เหมือนกันว่าจะรู้สึกยังไงถ้าเรายังจะดึงดันต่อไปแบบนั้น พี่อายหรือเปล่าที่ต้องจับมือผม หรือแม้กระทั่งถามว่ากล้าบอกคนอื่นหรือเปล่าว่าเราคบกัน...แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้อธิบายคำตอบเธอก็พูดขัดเสียก่อน

            ‘ซีวอนเป็นลูกชายคนเดียวของฉัน...ฉันอยากอุ้มหลาน...’

            ‘……….’ มันเป็นคำพูดที่ทำเอาผมจุกจนพูดไม่ออก ผมไม่เคยเลยว่าคนรอบตัวเราจะรู้สึกยังไง...ผมเอาแต่ความรู้สึกตัวเองเป็นหลัก เพราะแค่ผมทำอะไรที่ผมมีความสุขทำไมจะต้องไปสนใจคนอื่น

            ‘แล้วในอนาคตฉันก็อยากให้ซีวอนมีทายาทเพื่อสืบทอดกิจการของครอบครัว ฉันไม่อยากให้ทุกอย่างที่สามีฉันทำมาตลอดทั้งชีวิตต้องมาพังเพราะเธอ เข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า?’ แม่พี่ซีวอนเธอพูดถูกทุกอย่าง การที่เขาคบกับผมเหมือนเอาอนาคตและความหวังทั้งหมดของครอบครัวมาทิ้งที่ผม

            ผมกลับมาคิดๆดูแล้วทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นจริงไปซะหมด ผมพอจะเข้าใจว่าพ่อกับแม่ของพี่ซีวอนจะรู้สึกยังไง ความหวังมากมายกับลูกคนเดียว...

            แล้วสุดท้ายเราก็เลิกกัน...

            ผมเป็นคนตัดสินใจบอกเลิกเขาตอนที่ผมกำลังจะจบมัธยมปลายและเป็นขณะที่พี่ซีวอนกำลังจะไปเรียนต่อที่อเมริกา เราทั้งคู่ต่างเสียใจแต่พี่ซีวอนก็ไม่ได้ถามเหตุผลว่าทำไม ผมคิดว่าเขาคงรู้เหตุผลนั้นดี

ไม่มีการติดต่อกันอีกหลังจากนั้น เราเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันและผมก็พยายามลืมว่าครั้งหนึ่งผมเคยคบกับคนที่ชื่อ ชเว ซีวอน

แต่ในขณะที่ผมลืมผมกลับถามตัวเองทุกครั้ง...

ถ้าวันหนึ่งเราเจอกัน หรือถ้าวันหนึ่งเขากลับมา...

ผมจะทำยังไง...

กับหัวใจของตัวเองที่ยังดื้อดันรักคนๆนั้นอยู่....