“ปล่อย! ฉันเดินเองได้!!” เสียงเอะอะโวยวายทำให้สายตาคมละออกจากหนังสือพิมพ์ก่อนจะหันไปมองต้นเสียง ร่างโปร่งขาวในชุดลำลองที่เขาให้ลูกน้องไปซื้อมาเมื่อเช้าดูเข้ากันดีกับคนใส่ไม่น้อย ซีวอนยิ้มพอใจก่อนจะหันมาอ่านหนังสือพิมพ์ที่ถืออยู่อีกครั้ง
“นั่งลง”
เสียงลูกน้องคนหนึ่งที่ลากร่างขาวมาสั่งเรียบ
ร่างโปร่งจ้องอาหารบนโต๊ะสลับกับใครอีกคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เข้าใจ
จะจับตัวมาทั้งทีทำไมถึงให้เขากินดีอยู่ดีขนาดนี้
“หน้าฉันมีอะไรให้มองหรือไง?”
ร่างสูงพูดในขณะที่ตาก็ยังไม่ละออกจากตัวหนังสือบนหนังสือพิมพ์
“..........” คนตัวขาวที่โดนทักก้มหน้าลงอย่างไม่กล้าสบตา
“ฉันจะทำดีกับนายคยูฮยอน เพราะฉะนั้นนายต้องเชื่อฟังฉัน”
ประโยคที่อีกคนพูดมาทำให้ใบหน้าขาวช้อนตาขึ้นมอง
“ทำไม?”
“เพราะเป้าหมายฉันไม่ใช่นาย
แต่เป็นพ่อนายต่างหาก”
“หมายความว่าไง!?”
“ฉันก็แค่จับนายมาเพื่อให้เรื่องทุกอย่างมันง่ายขึ้นแค่นั้นเอง”
.
.
.
“เกมมันกำลังจะยากขึ้นเพราะฉะนั้นพวกนายต้องระวังตัวไว้ให้ดี”
เอ่ยสั่งลูกน้อง 2-3 คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
มือหนากระแทกแฟ้มเอกสารลงกับโต๊ะไม้สักอย่างหัวเสียหลังจากได้ยินข่าวทางโทรทัศน์เมื่อสักครู่นี้
พวกนั้นรู้แล้วว่าลูกชายสุดที่รักหายตัวไป
แถมยังรู้อีกว่าเขาเป็นคนจับตัวไป
เกมเริ่มแล้วสินะ...
“ทำทุกอย่างให้ปกติที่สุดและส่งของให้ได้เหมือนเดิม”
“เด็กนั่นจะส่งผลเสียต่อเราโดยตรงนะครับ” หนึ่งในลูกน้องพูดขึ้น
เขาเกรงว่าหายนะที่กำลังจะตามมามันจะยิ่งใหญ่กว่าการได้แก้แค้นของเจ้านายตัวเอง
“ฉันจะไม่หยุดแค่นี้...นายทำตามที่ฉันบอกก็พอ”
พูดจบก็หันไปสนใจตารางในแฟ้มงานต่อโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก
คำพูดของชเวซีวอนถือเป็นข้อสิ้นสุด
การทำงานที่บ้านไม่ได้ทำให้ผ่อนคลายสักนิด
เรื่องเครียดที่เข้ามาทุกวันทำให้ร่างสูงปวดหัวจนแทบระเบิด
การเป็นใหญ่ในตลาดมืดมันไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ที่ซีวอนยืนมาได้จนถึงจุดนี้เพราะความพยายาม
ความลำบากที่ได้รับมาในอดีตกลับเป็นแรงผลักดันให้เขาสามารถยืนอยู่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งใคร
ถึงมันเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมายแต่เขาก็ต้องทำอย่างไม่มีทางเลือก
เขารู้ดีว่าการจับตัวคยูฮยอนมามันเป็นเรื่องท้าทาย แต่ซีวอนคิดดีแล้วว่าสิ่งที่จะตามมาจะเป็นยังไง
เขาจะไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่
.
.
.
‘ฉันว่าเราต้องซื้อบ้านแล้วล่ะ’ เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งเธอและแฟนหนุ่มกำลังนั่งดูรายการตกแต่งบ้านในช่วงบ่ายวันหนึ่ง
‘หื้ม? ทำไมล่ะ? คุณอึดอัดที่ต้องอยู่คอนโดเหรอ?’ ร่างสูงที่นอนหนุนตักอยู่เด้งตัวขึ้นด้วยความไม่สบายใจ
นึกโทษตัวเองที่ทำให้แฟนสาวไม่พอใจหรือเปล่า
เขาก็ไม่ได้มีเงินทองมากมายที่สามารถทำตามใจเธอทุกอย่าง
แอบกังวลใจอยู่หลายครั้งว่าเธอจะทนกับคนอย่างเขาที่ไม่มีอะไรเลยได้นานแค่ไหน
‘เปล่าหรอก ฉันก็แค่อยากมีพื้นที่เยอะๆให้เด็กวิ่งเล่นน่ะ’ คำพูดของแฟนสาวพาชายหนุ่มให้เบาไปเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วเป็นปม
‘เดี๋ยว...คุณหมายความว่าไงนะ!? นี่คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่มั้ย?’
ร่างสูงโผงออกมาอย่างตกใจปนดีใจจนหญิงสาวยิ้มออกมา
เธอส่ายหัวเป็นคำตอบแค่นั้นก็เรียกรอยยิ้มจากอีกคนได้แล้ว
ร่างสูงกำยำคว้าร่างเพรียวบางของหญิงสาวมากอดแน่นพร้อมกับจูบเธอ
‘เรากำลังจะมีลูกด้วยกันนะซีวอน...’
Rrrr Rrrr!!
ขณะที่ร่างสูงกำลังนึกถึงเรื่องราวเก่าๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ใบหน้าหล่อหุบยิ้มกับการจินตนาการภาพแห่งความสุขก่อนมือหนาจะคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูมาดูสายที่โทรเข้ามา
[ KK ]
“ฮัลโล” กดรับทันทีเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามาพร้อมกรอกเสียงไปยังปลายสาย
[เงินถูกโอนเข้าเรียบร้อยแล้วนะครับ]
“ขอบใจมาก”
หลังจากวางโทรศัพท์คนที่นั่งทำงานมาเกือบทั้งวันแล้วหยัดตัวขึ้นเต็มความสูงพร้อมก้าวออกจากห้องทำงานของตัวเอง
เดินไปถามความเป็นอยู่ของเชลยที่จับมาอย่างทุกครั้งกับบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู
“เห็นบ่นๆว่าเหมือนจะไม่ค่อยสบายแถมยังสั่งอีกว่าไม่ให้ใครเข้าไปกวนครับ”
“เหอะ...นี่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านหรือไง” มือหนาทำท่าจะคว้าลูกบิดประตูเข้าไปแต่ก็ต้องหยุดชะงักเหมือนได้ยินเสียงสัญญาณกันขโมยที่ดังลั่นไปทั่วบ้าน
“ไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น” สั่งลูกน้อง 2
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูให้วิ่งลงไปดูส่วนตัวเองก็เปิดเข้าไปดูข้างในห้อง
ว่างเปล่า...
ในใจรู้สึกแปลกๆขึ้นมาจึงรีบวิ่งเข้าไปดูในห้องน้ำก็ไม่เห็นวี่แววอีกคน
ครั้นจะวิ่งไปดูที่ระเบียงที่พบกับเศษผ้าที่มัดกับเป็นปมห้อยยาวลงไปจนถึงชั้นล่าง มองเลยออกไปก็เห็นร่างของใครอีกคนพยายามปีนรั้วหนี
“จองฮุน!! รีบจับเด็กนั่นเอาไว้อย่าให้หนีไปได้!!” ตะโกนสั่งลูกน้องคนสนิทจากระเบียงห้องชั้นสองเสียงดังลั่น
ลูกน้องเมื่อได้ยินเสียงสั่งจากเจ้านายก็รีบวิ่งไปคว้าตัวเชลยที่พยายามหนีเอาไว้
สู้แรงกันอยู่นานจนซีวอนวิ่งไปถึงทั้งสองคนก็หยุดนิ่ง
“ฮึ่ย!” ร่างขาวพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างหัวเสีย
เกือบจะรอดอยู่แล้วเชียว
“คิดว่าตัวเองกำลังจะทำอะไรห๊ะ!?” ซีวอนตะคอกใส่เจ้าของใบหน้าหวานที่ทำท่าไม่สนใจเลยว่าถูกจับได้ขณะกำลังหนี
“ก็หนีไง” พูดอย่างไม่ยีระ
คยูฮยอนไม่จำเป็นต้องกลัวคนตรงหน้าเลยสักนิด
“อยู่สบายๆไม่ชอบใช่มั้ย? ได้!” ด้วยอารมณ์โกรธร่างสูงกึ่งกระชากกึ่งลากให้อีกคนเดินตาม
“นี่จะทำอะไรอ่ะ?
ปล่อยนะ!! อ๊ะ!!” ร่างโปร่งถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้างในห้องที่ไม่คุ้นตา ด้วยสัญชาตญาณทำให้คยูฮยอนถอยหนีจนร่างติดหัวเตียง
“นายไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับฉันแล้ว
ต่อไปนี้นายจะได้อยู่กับฉันในฐานะเชลยอย่างเต็มตัวในห้องของฉัน” ซีวอนประกาศก้าวพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้อีกคนนั่งอยู่ในห้องเงียบๆคนเดียว
“หาอะไรมาล่ามไว้ด้วยล่ะ
อย่าให้หนีไปได้อีก”
No comments:
Post a Comment